ἱππότης

A. driver or rider of horses, horseman, knight, Hdt. 7.55,9.49,69; in Hom. always in Ep. nom. ἱππότα, as Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ Il. 2.336, etc.; ἱππότης Κολωνός S. OC 59; ἱππότης on horseback, Luc. Tox. 47; τοὶ ἱππότη, Boeot. for οἱ ἱππεῖς, IG 7.3087 (Lebad.), cf. Ascl. Tact. 10.2.

II. Adj., ἱππόται λαοί Pi. P. 4.153; ἱ. λεώς the horse, A. Th. 80 (lyr.); λεὼν ἄνιππον ἱ. τε S. OC 899; ἱ. ὄχλος E. Supp. 660; στρατός Plu. Aem. 9.—Never used in correct Att. Prose.