ἰλιγγιάω
A.
become dizzy, lose one's head, as when one looks down from a height, ἰλιγγιῶν ἀφ’ ὑψηλοῦ κρεμασθείς Pl. Tht. 175d; from drunkenness, ψυχὴ ἰ. ὥσπερ μεθύουσα Id. Phd. 79c; ἰ. κάρα λίθῳ πεπληγμένος Ar. Ach. 1218; ἰ. καὶ χασμᾶσθαι Phld. Rh. 2.176S.; from perplexity, ἐσκοτώθην καὶ ἰλιγγίασα Pl. Prt. 339e; ἰ. ὑπὸ τῆς τοῦ λόγου ἀπορίας Id. Ly. 216c; ὑπὸ τοῦ δέους Ar. Ach. 581; ἐπί τινι Luc. Tox. 30; πρὸς τὴν θέαν Hld. 5.6:—also written εἰλιγγιάω, freq. in codd. of Pl., cf. AP 7.706 (Diog.), Plu. Alex. 74; ἰλ‐ Phld. l.c.; εἰλιγγιάω but ἴλιγγος acc. to Sch.Ar. Ach. 581, Suid. s.v. εἰλιγγιῶ.