ἱερευτικός

ή, όν, τά
A. belonging to a ἱερόν, [γῆ] PTeb. 5.236 (ii B.C.): ‐κά,τά, ib.257.
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← ἱέρευσις Dictionary ἱερεωσύνη →
An open-access project