ἰδιότροπος

ον, Adv.
A. peculiar, distinctive, ἑνότης, ἡδονή, Epicur. Ep. 1p.13U., Fr. 186; φύσις, νόσοι, D.S. 3.35, 5.10; of a peculiar species, ὁ νυκτικόραξ Str. 17.2.4. Adv. ‐πως D.S. 3.19, Dam. Pr. 40: Comp., Marcellin. Puls. 506.
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← ἰδιοτροπία Dictionary ἰδιοτρόφος →
An open-access project