θύος

A. burnt sacrifice, A. Ag. 1409; θύος ὅττι πάχιστον Call. Aet.Oxy. 2079.23: but usu. in pl., σὺν θυέεσσι Il. 6.270, cf. 9.499; σπονδῇσι θύεσσί τε ἱλάσκεσθαι Hes. Op. 338, cf. Maiist. 11; λίσσομ’ ὑπὲρ θυέων Od. 15.261; θύη πρὸ παίδων A. Eu. 835, cf. IG 12(5).593.17 (Iulis, V B.C.), Berl.Sitzb. 1927.170 (Cyrene); νιν ἐκ θυέων καταδήσομαι Theoc. 2.10, cf. Euph. 129.

2. later in pl.,= θυμιάματα, Hp. ap. Gal. 19.104.

II. a cake, θύη πέττειν Eup. 108.