θυμόω

A. make angry, provoke, LXX Ho. 12.14(15): once in Trag., ὥστε θυμῶσαι φρένας E. Supp. 581.

II. Med. and Pass., 2 sg. θυμοῖ Ar. Ra. 584: fut. ‐ώσομαι A. Ag. 1069, ‐ωθήσομαι LXX Jb. 21.4, Phld. Ir. p.89W.: aor. ἐθυμωσάμην E. Hel. 1343(lyr.), more freq. ἐθυμώθην Hdt. 3.1, al.; part. ‐θείς E. Ph. 461, Pl. Lg. 931b: pf. inf. τεθυμῶσθαι Hdt. 3.52, A. Fr. 478, Pl. Ep. 346a:—to be wroth or angry, abs., Hdt. 3.1, A. Ag.l.c., Sor. 1.88, etc.; θυμοῦ δῑ ὀργῆς ἥτις ἀγριωτάτη S. OT 344; εἰς ἔριν θ. Id. Aj. 1018; of animals, to be wild, restive, Id. Ant. 477, X. Eq. 1.10; θυμοῦσθαι εἰς κέρας vent fury with the horns, Virgil's irasci in cornua, E. Ba. 743; cf. ἀοιδὸς ἐς κέρας τεθύμωται Call. Iamb. 1.321; τὸ θυμούμενον passion, Antipho 2.3.3, Th. 7.68; θυμοῦσθαί τινι to be angry with one, A. Eu. 733, S. Tr. 543, 1230, Pl. Prt. 324a; ἔς τινα Hdt. 3.52; περί τινος A. Ag. 1368 (prob. for μυθοῦσθαι); βοῦς πρὸς τὸν ἐλαύνοντα ‐ωθείς Plu. Dio 38; σοι θυγατέρος ‐ούμενος E. Or. 751 (troch.): c. dat. rei, τῇ ξυντυχίᾳ Ar. Ra. 1006.