θεόπομπος

ον, Adj., τό
A. θεόπεμπτος, τιμαί Pi. P. 4.69; τύχα B. 16.132 (_ _ ^); πόμα, as pr. n., Aët. 11.11.
II. pr. n. Θεόπομπος :hence, Adj. Θεοπόμπειον (sc. μέτρον), τό, Cretic pentameter used by Theopomp.Com., Heph. 13.5.
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← θεοπομπεῖν Dictionary θεοπόνητος →
An open-access project