θαυματός

ή, όν, θαυμ, θαυμ, ω
A. θ. ἔργα h.Merc. 80, 440, h.Bacch. 34, Hes. Sc. 165. (θαυμ ṇ τός fr. θαυμαίνω(θαυμ ṇ-y ω) as ἀκήρατος fr. κηραίνω.)
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← θαυματοποιός Dictionary θαυματουργέω →
An open-access project