θαλάσςιος

α, ον, ος, ον, αἱ

θάλασσα

A. of, in, on, or from the sea, οὔ σφι θ. ἔργα μεμήγει Il. 2.614; κορῶναι εἰνάλιαι, τῇσίν τε θ. ἔργα μέμηλεν Od. 5.67; θ. βίος Archil. 51; χέλυς Alc. 51; θ. ἀνέμων ῥιπαί, κλύδων, Pi. N. 3.59, E. Med. 28; Χάριτες Lyr.Adesp. 85.11; ὁ θ. [Ποσειδῶν] Ar. Pl. 396; of animals, opp. χερσαῖα, Hdt. 2.123, cf. Pl. Euthd. 298d, Arist. HA 487a26; πεζοί τε καὶ θ. landsmen and seamen, A. Pers. 558 (lyr.); θ. ἐκρῖψαί τινα to thro wone into the sea, S. OT 1411; θ. νεκρός, of one drowned, Thgn. 1229; πλοῖον θ. sea-going vessel, POxy. 1288.6 (iv A.D.).
2. skilled in the sea, nautical, Hdt. 7.144; γεωργοὶ καὶ οὐ θ. Th. 1.142.
3. like the sea, in colour, τῇ χρόᾳ Plu. 2.395b; = ἁλουργής, στρώματα D.S. 34/5.2.35.
II. θαλάσσιαι,αἱ, name of certain priestesses at Cyzicus, CIG 3657.4.
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
An open-access project