θωκέω

A. ἐθάκει Cratin. 239: Dor. fut. θωκησῶ Epich. 99.1:—sit, ἐν θρόνῳ θωκέων Hdt. 2.173; θωκεῖτε Sophr. 60; ἀνωτέρω θακῶν . . Ζεύς A. Pr. 315; ἥσυχος θακεῖ S. Aj. 325<*> κόραι θάκουν (impf.) . . ᾔνουν τε (Herm. θάκους . . ᾔνουν, om. τε) E. Hec. 1153: c. acc. cogn., θακοῦντι παγκρατεῖς ἕδρας sitting on imperial throne, A. Pr. 391; of suppliants, S. OT 20, Aj. 1173; βώμιος θακεῖς E. Heracl. 239.