ἠχώ

A. ἀχῶς Mosch. Fr. 2.1: acc. ἠχώ, Dor. ἀχώ ib.3:—echo, h.Hom. 19.21, Hes. Sc. 279,348, A. Pers. 391, etc.: personified in Ar. Th. 1059, Paus. 2.35.10, Mosch. Fr. 2, Orph. H. 11.9.

2. generally, ringing sound, κτύπου γὰρ ἀχὼ χάλυβος διῇξεν ἄντρων μυχόν A. Pr. 133 (lyr.); ἠχὼ προφωνεῖν to utter loud cries, S. El. 109 (anap.); ἠ. χθόνιος E. Hipp. 1201; ἠ. βαρεῖα προσπόλων ib.791; ὀρθία σάλπιγγος ἠ. Id. Tr. 1267; ἅπασαν τὴν Βοιωτίην κατεῖχε ἠ. all Boeotia rang with the noise of mourning, Hdt. 9.24; voc. Ἀχοῖ Rumour, Pi. O. 14.21.