ἠρεμήρης

Adj.

ἐρέ‐της

v

1. from ἀραρ‐εῖν, ἀραρ‐ίσκω, as in θυμαρής, φρενήρης, χαλκήρης, εὐήρης.
2. from ἐρε‐(ἐρέ‐της), as in ἀμφήρης, ἁλιήρης, τριήρης, etc.
3. prob. from (v)ηρ‐ (cf. ἦρα B) in pr.n. Περιήρης, Διώρης (fr. Διοήρης).
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← ἠρεμέω Dictionary ἠρέμησις →
An open-access project