ἠπύω

A. ἤπυσα E. Rh. 776): [υ in pres., exc. in Mosch. (v. infr.); υ in fut. and aor.]:—call to, c. acc., ὅθι ποιμένα ποιμὴν ἠπύει Od. 10.83, cf. 9.399; ἀλλά με Πυθὼ . . ἀπύει Pi. P. 10.4; invoke, ἄπυεν Εὐτρίαιναν Id. O. 1.72, cf. P. 5.104; ἰαλέμῳ τοὺς θανόντας ἀπύεις E. Tr. 1304: c. dupl. acc., τί με τόδε χρέος ἀπύεις; why callest thou on me for this? Id. Or. 1253: c. dat. pers., ἤπυσα δ’ αὐτοῖς μὴ πελάζεσθαι called to them not . . , Id. Rh. 776.

2. abs., of the wind, roar, οὔτ’ ἄνεμος τόσσον περὶ δρυσὶν ὑψικόμοισι ἠπύει Il. 14.399; of the lyre, sound, ἐν δέ τε φόρμιγξ ἠπύει Od. 17.271; sing, Λυδίοις ἀπύων ἐν αὐλοῖς Pi. O. 5.19: c.acc. cogn., μέλος ἠπύοντες Mosch. 2.124.

3. utter, speak, πατρὸς ὄνομ’ ἀπύεις A. Pr. 593; τί ποτ’ ἀπύσω; E. Hec. 154; ἀπύσατ’ ἀντίφων’ ἐμῶν στεναγμάτων Id. Supp. 800; πρὸ σοῦ γὰρ ἀπύω (Com. for ὑλακτῶ) Ar. Eq. 1023.

4. folld. by an interrog., τίς ἂν ἀπύοι εἰ . .; would tell whether . . ? S. Aj. 887; ἀπύσει τίς ὅδε . .; E. Ba. 984 (nisi leg. ἀπύσει· τίς . .;).

II. Med., summon, prosecute, ἀπυέσθω ὁ ἀδικήμενος τὸν ἀδικέντα IGl.c.