ἠμύω

A. bow down, sink, Hom., only in Il., ἑτέρωσ’ ἤμυσε κάρη πήληκι βαρυνθέν 8.308; ἤμυσε καρήατι, of a horse, 19.405; of a corn-field, ἐπί τ’ ἠμύει ἀσταχύεσσιν 2.148: metaph., of cities, totter, fall, τῶ κε τάχ’ ἠμύσειε πόλις Πριάμοιο ἄνακτος ib.373; rare in Trag., χρόνῳ δ’ . . ἤμυσε στέγος S. Fr. 864; later, simply, fall, perish, οὔνομα δ’ οὐκ ἤμυσε Λεωνίδου AP 7.715 (Leon.).

II. trans., cause to fall, ruin, πόλιν Musae. Fr. 22. (In Hom. υ in pres., υ in aor. 1; but υ in pres. κατ‐ημύουσιν A.R. 3.1400, cf. Opp. H. 1.228, Nic. Al. 453; υ in aor., AP 9.262 (Phil.), but υ ib.7.715 (v. supr.); cf. ἀμύω, ἐπημύω.)