ἡμεδαπός

A. of our land or country, native, opp. ἀλλοδαπός, χαρακτήρ Ar. Pax 220; νόμισμα ἡ. IG 12.91.4; στρατιή Call. Fr. 152: of a person, Pl. Thg. 124d, Luc. Phal. 1.11; ἡ ἡμεδαπή (sc. γῆ) IG 12.115.30; of the Roman empire, opp. to barbarian lands, Hdn. 1.1.4. (ἡμεδ‐ = Skt. asmad-, stem of 1st pers. pl. pron.; for the termin. ‐απος, cf. ἀλλοδαπός.)