ἠθικός

A. ἦθος 11) moral, opp. διανοητικός, Arist. EN 1103a5, al.; τὰ ἠθικά a treatise on morals, Id. Pol. 1295a36, cf. Democr. 4a; οἱ ἠ. λόγοι Phld. Herc. 1251.13; τὸ ἠ. φιλοσοφίας, opp. φυσικόν, διαλεκτικόν, D.L. Prooem. 18; ἡ ἠ. φιλοσοφία Str. 1.1.18; ἡ ἠ. alone, Ph. 1.370.

II. showing moral character, expressive thereof, λέξις Arist. Rh. 1408a11; πῶς . . τοὺς λόγους ἠ. ποιητέον ib.1391b22, cf. 1395b13; ἠ. τραγῳδία Id. Po. 1456a1; ἡ Ἰλιὰς παθητικόν, ἡ δὲ Ὀδύσσεια ἠ. ib.1459b15; ἠ. μέλη, ἁρμονίαι, Id. Pol. 1341b34, 1342a3 (Sup.); οὐκ ἔστιν ὁ αὐλὸς ἠθικόν, ἀλλὰ . . ὀργιαστικόν ib.1341a21; ἠ. γραφεύς, ἀγαλματοποιός, ib.1340a38; ἠθικὴ ἡ ἐν ὀφθαλμοῖς the expression of character by the eyes, Philostr. Gym. 25. Adv. ‐κῶς, λεκτέον (opp. ἀποδεικτικῶς) Arist. Rh. 1418a39; ἠ. μειδιάσας laughing expressively, Plu. Brut. 51; ἐπικροτεῖν τὸ μετακάρπιον Aristaenet. 1.27; in character, Demetr. Eloc. 216; naturally, ib.297.

2. tactful, Plu. 2.73f (Comp.). Adv. ‐κῶς Id. Alex. 52.