ἔφημαι

A. to be seated on, sit on, κληΐδεσσιν ἐφήμενοι Od. 12.215; [θρόνῳ] 6.309; πύλῃσιν Nic. Al. 507: c. gen., πόντου θινὸς ἐφήμενος S. Ph. 1124, cf. Lyc. 367; to be seated at or in, δόμοις, τάφῳ, A. Ag. 1217, Ch. 501: c.acc., βρέτας ἐφήμενος Id. Eu. 409; τάφον Id. Fr. 157 (ἐφιμένη cod. Hsch.): βωμία ἐφημένη, = βωμῷ ἐ., E. Supp. 93.

II. act as assessor (cf. ἔφεδρος, Παλλὰς οἴ τ’ ἐφήμενοι A. Eu. 629.

III. ἐπήμενοι dub. sens. (or from έφίημι?) in Alc. Supp. 4.14.