ἐφαπλόω

A. spread or unfold over, ἄωτον Orph. A. 1336: c. gen., λέων . . γυῖα γῆς ἐφαπλώσας Babr. 95.2; στῆθος ἐφαπλώσας . . ὄχθης Nonn. D. 15.9: c. dat., δίκτυα νεπόδεσσιν ἐ. ib.20.385; ἐρετμοῖς χεῖρας Orph. A. 457: metaph., ἐ. τὸ ἀγαθὸν διὰ τοῦ κόσμου Hierocl. in CA 21p.467M.:—Pass., τοὺς ἐμπροσθίους πόδας ἐφηπλῶσθαι ταῖς χερσί to have the skin of the front feet spread over the hands, Longus 1.20; σκότος ἐφήπλωται v.l. in Plu. 2.167a.