εὔφαμος

A. uttering sounds of good omen, ἀετός Arist. HA 618b31: usu. in derived senses,

I. abstaining from inauspicious words, i.e. religiously silent, εὔφημον . . κοίμησον στόμα A. Ag. 1247; γλῶσσαν εὔ. φέρειν Id. Ch. 581; so perh. εὔ. γόοι Id. Fr. 40; εὐφάμου στόμα φροντίδος ἱέντες moving the lips of reverent thought, i.e. keeping a holy silence, S. OC 132 (lyr.); so ὑπ’ εὐφήμου βοῆς, i.e. in silence, Id. El. 630; εὔφημα φώνει, = εὐφήμει, Id. Aj. 362, 591, E. IT 687; εὔφημος ἴσθι S. Fr. 478; εὔ. πᾶς ἔστω λαός Ar. Th. 39 (anap.).

2. mild, softening (cf. εὐφημία 11.1, εὐφημισμός), ἐν‐οτάτοις ὀνόμασι . . κατονομάζειν Pl. Alc. 2.140c; πρὸς τὸ ‐ότατον, Lat. in meliorem partem, Luc. Prom.Es 3. Adv. Comp. -ότερον Eust. 1398.49.

3. fair-spoken, εἰς τὸ δαιμόνιον Phld. Piet. 18.

II. in positive sense, fair-sounding, auspicious, μῦθοι Xenoph. 1.14; ἦμαρ A. Ag. 636; ἔπος Id. Supp. 512; εὔφημοι κέλαδοι E. Tr. 1072 (lyr.); εὔφαμον δ’ ἐπὶ βωμοῖς μοῦσαν θείατ’ ἀοιδοί A. Supp. 694 (lyr.); Μούσης ἀνοίγειν . . εὔφημον στόμα Ar. Av. 1719; εὔ. πόνοι pious, holy, E. Ion 134 (lyr.); δόμοι Id. Andr. 1144; ᾠδῆς γένος, ἐρωτήματα, Pl. Lg. 800e, Hp.Ma. 293a, cf. Ep.Phil. 4.8; πλοῦς Iamb. VP 3.16 (Sup.). Adv. -μως with or in words of good omen, h.Ap. 171 (dub. l.), A. Eu. 287, IG 12.108.55, Pl. Phdr. 265c: Comp. -ότερον Aristaenet. 2.9.

III. laudatory, λόγοι εὔ. panegyrics, Plb. 31.3.4. (Also f.l. for εὔχυμος Aët. 5.58, for εὔφιμος Nic. Al. 275.)