ἀλιτήριος
ον
A.
sinning or offending against, c. gen., τῶν ἀλιτηρίων . . τῶν τῆς θεοῦ Ar. Eq. 445; ἐναγεῖς καὶ ἀ. τῆς θεοῦ Th. 1.126; but κοινὸν ἀλιτήριον τῶν ὀλωλότων. . ἁπάντων common plague of all, D. 18.159; ἀλιτήριος Ἑλλάδος Aeschin. 3.157, cf. Din. 1.77.
2.
abs., guilty, D. 19.197, Lys. 13.79, And. 1.130; Πρωταγόρας . . ἁλιτήριος (i.e.ὁ ἀ.) Eup. 146b, cf.96, Men. 563.
II.
= ἀλάστωρ, avenging spirit, Antipho 4.1.4, 4.2.8.