ἀλιταίνω

A. ἤλιτον Il. 9.375, Thgn. 1170, A. Eu. 269: subj. ἀλίτῃ Ps.-Phoc. 208; opt. ἀλίτοιμι A. Pr. 533; part. ἀλιτών Eu. 316 (cj. Auratus): later Ep. aor. 1 ἀλίτησα Orph. A. 644:—Med., ἀλιταίνεται Hes. Op. 330: aor. ἀλίτοντο, ἀλίτωμαι, ἀλίτωμαι, ἀλιτέσθαι Hom., v. infr.: participial form ἀλιτήμενος:—sin or offend against, c. acc. pers., ἐκ γὰρ δή μ’ ἀπάτησε καὶ ἤλιτεν Il. 9.375; ὅτις σφ’ ἀλίτηται ὀμόσσας 19.265; Ἀθηναίην ἀλίτοντο Od. 5.108; ἀθανάτους ἀλιτέσθαι 4.378, cf. Hes. Sc. 80, Thgn.l.c.; ἀλιταίνητ’ ὀρφανὰ τέκνα Hes. Op. 330, cf. A. Eu. 269, Ps.-Phoc.l.c.

2. c.acc. rei, transgress, Διὸς δ’ ἀλίτωμαι ἐφετμάς Il. 24.570; ὅρκον, σπονδάς, A.R. 4.388, Opp. H. 5.563.

3. c. gen., stray from, ἀλίτησεν ἀταρποῦ Orph. l.c., cf. Call. Dian. 255.

4. ἀλιτήμενος as Adj., = ἀλιτρός, θεοῖς ἀ. sinful in the eyes of gods, Od. 4.807.