ἐριδμαίνω

A. = ἐρεθίζω, to provoke to strife, irritate, σφήκεσσιν ἐοικότες.. οὓς παῖδες ἐριδμαίνωσιν Il. 16.260.

II. intr., = ἐριδαίνω, contend, A.R. 3.94 ; of friendly rivalry, Mosch. 2.69 ; διάτι APl. 4.297 ; ἐριδμαίνεσκε χροῆς ὕπερ Nic. Al. 407 ; περὶ νίκης Nonn. D. 37.490 : c. inf., φιλήματος ἄκρα φέρεσθαι Theoc. 12.31.

2. c. dat., contend against, Nonn. D. 7.355, al.