ἐργατίνης
ου, ὁ
A.
= ἐργάτης, esp. husbandman, Theoc. 10.1, A.R. 2.376 (pl.) ; ἐ. ἄνδρες Theoc. 21.3, AP 11.58 (Maced.) ; βοῦς ἐ. A.R. 2.663 (pl.), AP 6.228 (Adaeus).
II.
c. gen., making a thing or practising an art, μέλιτος ὁ χρυσὸς ἐ. AP 5.239 (Maced.); Κύπριδος ib.274 (Paul. Sil.).