ἐπορούω

A. spring at, in hostile sense, τῷ δὲ Μέγης ἐπόρουσεν Il. 15.520 : abs., ἐπόρουσε κύων ὥς ib.579.

2. Τυδεΐδῃ δ’ ἐπόρουσε θεά sprang to his side, 5.793 ; ὅτε οἱ γλυκὺς ὕπνος λυσιμελὴς ἐπόρουσε came suddenly upon him, Od. 23.343.

3. spring upon, c. acc., ἅρμ’ ἐπορούσας Il. 17.481.