ἐπιτυχία

A. luck, chance, ὁκόσα ‐τυχίῃ ποιέουσιν οἱ ἰητροί Hp. Morb. 1.1.

2. success, opp. ἀποτυχίη, Democr. 275 ; ἐν ταῖς μάχαις Plb. 1.6.4 ; τῶν μαντευμάτων D.H. 3.70 ; ἔργων OG 1678.2 (Egypt, ii A.D.): pl., Phld. Po. 2.33 ; advantage, Ph. 2.326.

b. κατ’ ἐπιτυχίαν casually, by a fortunate coincidence, Plot. 2.3.7.

3. undertaking, ματαία ἐ. BGU 1060.3 (i B.C.).