ἐπιτηδευτής

οῦ, ὁ
A. one who practises, ἀπράγμονος βίου J. AJ 19.1.5, cf. Ptol. Tetr. 163.
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← ἐπιτηδευτέον Dictionary ἐπιτηδευτικός →
An open-access project