ἐπιτερπής
ές, Adv.
A.
pleasing, delightful, χῶρος h.Ap. 413 ; ἃ καὶ λόγῳ.. ἀκούειν οὐκ ἐπιτερπές Pl. Phdr. 240e ; ἰδεῖν Plu. Rom. 16 ; τῶν πεπραγμένων ἐ. αἱ μνῆμαι Arist. EN 1166a25 : Sup., τὰ ‐έστατα Democr. 233. Adv. ‐πῶς, διατίθεσθαι Phld. Mus. p.84K., cf. Plu. Num. 13.
II.
devoted to pleasure (unless = pleasant companion), Id. Alc. 23.