ἐπιτέλλω

A. rise, of stars, Πληϊάδων.. ἐπιτελλομενάων Hes. Op. 383 ; Ἀρκτοῦρος.. ἐπιτέλλεται ib.567 ; ἠελίοιο νέον ‐ομένοιο h.Merc. 371 : so intr. in Act., Hp. Int. 39, Democr. 14, Arist. Mete. 345b23, Plb. 9.15.9, etc. : the aor. part. ἐπιπλόμενος belongs as much to this verb as to ἐπιπέλομαι (q.v.).

2. metaph. of love, ὡραῖος καὶ Ἔρως ἐπιτέλλεται Thgn. 1275. (Hence ἐπιπολή and (later) ἐπιτολή.)