ἐπιστημονικός

A. capable of knowledge, τὸ ἐ. τῆς ψυχῆς Arist. de An. 431b27; opp. βουλευτικός, Id. MM 1196b17, cf. EN 1139a12; θεὸς . . πάντων‐ώτατον Id. Fr. 10 (=S.E. M. 9.21): Comp. ‐ώτερος Arist. Top. 141b16, Ph. Fr. 70 H.

II. . of or for science, scientific, ἀρχαί Arist. Top. 100b19; ὁ ὁρισμὸς ‐κός (v.l. ‐κόν) Id. Metaph. 1039b32; ἀποδείξεις Id. AP 0.75a30; συλλογισμός ib.71b18; αἴσθησις Phld. Mus. p.11 K.; λόγοι Gal. UP 12.6; ἐπίγνωσις Theol.Ar. 17; οὐκ ἦν εὔλογον οὐδ’ ἐ. ib.58: Sup. ‐ώτατον, ἔργον [ὁ κόσμος] Ph. 2.217. Adv. ‐κῶς Arist. Top. 114b10, Ph. 2.417.