ἐπιρρίπτω
A.
ἐπιρίπτω AP 5.128 (Autom.)), cast at, ὅτε μοι χαλκήρεα δοῦρα Τρῶες ἐπέρριψαν Od. 5.310; διώκων ἐ. ἑαυτόν throws himself upon his prey, Arist. HA 629b20; Βρούτῳ τὴν αὑτοῦ φοινικίδα ἐ. Plu. Ant. 22; χεῖρα ἐ., Lat. manum injecit, AP 9.84 (Antiphan.): metaph., ἐ. πλάνας τινί A. Pr. 738; ψευδεῖς αἰτίας ἐ. D.S. 14.12; τὴν μέριμναν ἐπὶ [θεόν] 1 Ep.Pet. 5.7; inflict, πολλὰσκληρὰ . . ἐπιρριφήσεται, c. dat., Nech.in Cat.Cod.Astr. 7.146.
2.
. apply a plaster or fomentation, Sor. 1.50 (Pass.), 69; σκεπάσματα Dsc. 5.88.
3.
. Pass., ‐όμενα σκιρρώματα spreading over the surface, Id. 1.42.
4.
. requisition, ἔργα PTeb. 5.249 (ii B.C.); ἱερεῖα τρέφειν ib.183.
5.
. metaph. in Pass., to be imminent, οὐ βραχὺς ἐπέρριπτο κίνδυνος Ph. 2.594.
II.
. throw out opinions, ἀδιορίστως ἐ. περὶ τῶν λοιπῶν, v.l. for -, Arist. Metaph. 986a34.