ἐπίκριτος

ον, ή, όν
A. approved, J. BJ 3.5.5 (v.l. ἔκκριτοι).
II. . oxyt., ἐπικριτός,ή, όν, capable of determination or resolution, διαφωνία S.E. P. 1.170.
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← ἐπικριτικός Dictionary ἐπίκροκον →
An open-access project