ἐπιείσομαι

A. rush, hasten to or against, τοὺς ἄλλους ἐπιείσομαι, ὅν κε κιχείω Il. 11.367; ἀγροὺς ἐπιείσομαι ἠδὲ βοτῆρας Od. 15.504; ἐπιεισαμένη πρὸς στήθεα χειρὶ παχείῃ ἤλασε Il. 21.424 (v.l. ἐπερεισαμένη). (Cf. ε’ἴσομαι 11: perh. fut. and aor. of (ἐπι‐)v)ίεμαι.)