ἐπηετανός
όν, ή, όν, Adv.
A.
abundant, ample, sufficient (Hom. only in Od.); παρέχουσιν ἐπηετανὸν γάλα θῆσθαι 4.89; πρασιαὶ . . ἐπηετανὸν γανόωσαι (as Adv.) 7.128; σῖτον . . ἐ. παρέχοιμι 18.360; πλυνοὶ ἐ. troughs always full, 6.86, cf. 13.247; ἐπεὶ οὐ κομιδὴ κατὰ νῆα ἦεν ἐπηετανός 8.233; ἐπηετανὸν γὰρ ἔχεσκον for they had great store, 7.99, cf. 10.427; ἐ. βίος Hes. Op. 31, Pi. N. 6.10; ἐπηεταναὶ τρίχες thick, full fleeces, Hes. Op. 517; [Ἀμαζόνες] ἐπηετανὸν κομέουσαι A.R. 2.1176; ἐπηεταναὶ πλατάνιστοι Theoc. 25.20, cf. Orph. Fr. 280. [In h.Merc. 113, Hes. Op. 607, quadrisyll.]