ἐπαϊω

τι
A. ἐπήϊσα Hdt. 9.93, A.R. Il.cc.: (v. ἀΐω, εἰσαΐω):—give ear to, θεῶν οὐδὲν ἐπαΐοντες A. Supp. 759 (lyr.), cf. E. l. c.; hear, τῆς φωνῆς Plu. Brut. 16.
2. perceive, feel, τι Pi. Fr. 75.15(v.l. ἐπάγοισιν); θεοὶ ἔναιμοί τε καὶ σαρκώδεες καὶ ἐπαΐοντες σιδηρίων Hdt. 3.29; δηγμάτων Ael. NA 1.5; τῶν ὄντως ἀγαθῶν Hierocl. in CA 24p.472M.: c. part., καταγελώμενος οὐκ ἐπαΐεις Ar. V. 516; ὥστε μηδὲ θιγγανόμενος ἐπαΐειν Hp. Prorrh. 2.16; ἂψ ἀνιόντας, αὐτοὺς παριόντας, A.R. 1.1023, 2.195: abs., ὡς ἐπήϊσε when he perceived it, Hdt. 9.93.
3. understand, c. acc., τὴν βάρβαρον γὰρ γλῶσσαν οὐκ ἐπαΐω S. Aj. 1263; esp. of persons under instruction, ἐπαΐονθ’ ὁποῖός ἐστι τῶν ῥυθμῶν κατ’ ἐνόπλιον κτλ., Ar. Nu. 650; ἐ. τό τε καλὸν καὶ μή Pl. Lg. 701a; ἐ. τίς πολιτεία συμφέρει Arist. Rh. 1360a31; ἐ. τι τῆς (πωμαίων γλώσσης Luc. Laps. 13, etc.
4. to have knowledge of any subject, to be an expert in such subjects, οὓς ἂν οἴωμαί τι τούτων ἐπαΐειν Pl. Tht. 145d; τοὺς μηδὲν αὐλήσεως ἐπαΐοντας Id. Prt. 327c; ὁ ἐπαΐων περὶ τῶν δικαίων καὶ ἀδίκων, i.e. a moral philosopher, Id. Cri. 48a; ἐπαΐεις οὐδὲν περὶ γυμναστικῆς Id. Grg. 518c, cf. Ap. 19c, R. 598c, Hp.Ma. 289e: abs., ὁ ἐπαΐων Id. Prt. 314a, Phdr. 275e; τὸ εἰδέναι καὶ τὸ ἐ. Arist. Metaph. 981a24.
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
An open-access project