ἐναρμόνιος

A. of musical sound, musical, ἔνρυθμος καὶ ἐ. αἴσθησις Pl. Lg. 654a; ἐ. ἡ φωνὴ φερομένων κύκλῳ τῶν ἄστρων Arist. Cael. 290b22; ἐναρμόνιον μελψδεῖν Luc. DDeor. 7.4; νέκταρ, of music, AP 7.29 (Antip. Sid.): metaph., in harmony with, ταῖς τῶν βίων ὑποθέσεσι Ti.Locr. 103c. Adv. ‐ίως Ph. 1.107, Corn. ND 32, Eustr. inEN 9.2, Eust. 1422.19.

2. in Lit. Crit., harmonious, περίοδος D.H. Dem. 24; μεταβολαὶ ἐ. changes of harmony, Id. Comp. 19, cf. ib.6(Comp.).

II. in Music, enharmonic, συστήματα Aristox. Harm. p.17M.; δίεσις ib.p.47 M.; ἐ. μέλη Arist. Pr. 918b22 (s. v.l.), cf. POxy. 667.1, etc.