ἐναποσκήπτω

A. cause to descend, θεὸς ἐ. νόσον τισί J. AJ 2.14.6.
II. intr., supervene, attack, ‐σκηπτούσης τῆς φλεγμονῆς Cass. Pr. 30, cf. Phlp. inde An. 339.5.
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← ἐναποσκηπτικός Dictionary ἐναπόσκηψις →
An open-access project