ἐμμενετικός

ή, όν, Adv.
A. disposed to abide by, τῷ λογισμῷ, τῇ δόξῃ, Arist. EN 1145b11, 1151b5; τοῖς ὀρθῶς κριθεῖσι Stoic.ap.Stob. 2.7.5b2: c.gen., ἕξις ‐ητικὴ νόμου Pl. Def. 412b. Adv. ‐ητικῶς Chrysipp.Stoic. 3.73.
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← ἐμμενετέον Dictionary ἐμμενετός →
An open-access project