εἰσακούω

A. hearken or give ear to one, ὡς ἔφατ’· οὐδ’ ἐσάκουσε.. Ὀδυσσεύς Il. 8.97, cf. Hdt. 4.133, al. : c. acc., φωνὴν ἐσάκουσαν h.Cer. 284, cf. E. Hec. 559, etc. : c. gen. pers., S. Aj. 789 ; τῶν ἐμῶν λόγων E. IA 1368 : c. dat. pers., Hdt. 1.214, etc. ; τινί τι Id. 9.60 ; give way, yield to a request, Th. 1.126,3.4; of God, τινός or τῆς προσευχῆς LXX Ps. 4.2, etc. :—so in Pass., of the prayer, Ev.Luc. 1.13 ; of the person, Ev.Matt. 6.7.

2. in Poets, simply, hear, τούτου λέγοντος εἰσήκουσ’ ἐγώ, ὡς.. S. Tr. 351; τίνος βροτῶν λόγον τόνδ’ εἰ.; Id. El. 884, cf. Aj. 318, Axiop. 1.12 ; ζῶντ’ εἰσακούσας παῖδα E. El. 416.

3. perceive, feel effect of, τοῦ ἐγκεφάλου ἐσακούσαντος τοῦ τρώματος Hp. Prorrh. 2.14.

II. Pass. in strict sense, ἔξωθεν εἰς τὰς οἰκίας εἰσακούεται μᾶλλον ἢ ἔσωθεν ἔξω Arist. Pr. 903b13 (v.l. εἴσω ἀκ.).