ἐθνάρχης
ου, Adj., ὁ
A.
ruler of a tribe or nation, Ἄσανδρος ἀντὶ ἐθνάρχου βασιλεὺς ἀναγορευθεὶς βοσπόρου Luc. Macr. 17; sheikh, OGI 616.2 (Arabia); of Abraham, Ph. 1.513.
2.
title of Jewish official, LXX 1 Ma. 14.47, Str. 17.1.13, Nic.Dam.p.143 D. 2 Ep.Cor. 11.32, J. AJ 13.6.7.
II.
Adj., ruling over nations, ἐ. θεοί Jul. Gal. 115d, cf. 143a.