ἀκατάλλακτος

ον, Adv.
A. irreconcilable, Zaleuc. ap. Stob. 4.2.19, D.S. 12.20. Adv. ‐τως, πολεμεῖν D. 11.4; διακεῖσθαι πρός τινα Plb. 11.29.13; ἔχειν Ph. 1.507; μισεῖν ib.479.
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← ἀκαταληψία Dictionary ἀκαταλληλία →
An open-access project