δούλειος

α, ον, ος, ον
A. slavish, servile, εἶδος Od. 24.252; κεφαλή Thgn. 535; τύχα Pi. l. c.; δούλειον ἦμαρ E. Hec. 56, Andr. 99, cf. Tr. 1330; ζυγόν Pl. Lg. 770e; ἤθη ib. 790a.
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← δουλάριον Dictionary δουλέκδουλος →
An open-access project