δοξοποιέω

A. glorify, praise a god, PMag.Berol. 2.176.
II. Pass., possess the power of judgement, τὸ τῶν ἀνθρώπων γένος δεδοξοποιημένον Plb. 18.15.16.
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← δοξοπαιδευτικός Dictionary δοξοσοφία →
An open-access project