δίχαλος

A. cloven-hoofed, Hdt. 2.71; δ. ἔμβασις E. Ba. 740:—freq. in Dor. form δίχαλος, Arist. PA 663a31, al.

II. with two pincers, prongs, or claws, πυραγρέτης AP 6.92 (Phil.); πάγουρος ib.196 (Stat. Flacc.), cf. Hero Bel. 76.10; δίχιλα (sic) ξύλα BGU 37.4 (i A. D.); εἰς δίχηλον διεσχισμένος Hero Spir. 1.28.

III. Subst., δίχηλα ὕεια pigs' trotters, Luc. Lex. 6; cf. διχάλα.