διστακτικός

ή, όν, Adv.
A. expressive of doubt, ἔγκλισις, of the subjunctive, Sch.D.T.p.245H., cf. A.D. Synt. 264.18. Adv. διστ‐κῶς Sch.E. Or. 632, Sch.Il. 1.100.
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← διστάζω Dictionary διστάσιος →
An open-access project