ἀγαίομαι
τι
I.
in bad sense (cf. ἄγη 11),
1.
c. acc. rei, to be indignant at, ἀγαιομένου κακὰ ἔργα Od. 20.16: look on with jealousy or envy, οὐδ’ ἀγαίομαι θεῶν ἔργα Archil. 25.
2.
c. dat. pers., to be wroth or indignant with, τῷ . . Ζεὺς αὐτὸς ἀγαίεται Hes. Op. 333; ἀγαιόμενοί τε καὶ φθονέοντες αὐτῇ Hdt. 8.69 (cf. Sch. Od. 20.16).
II.
in good sense, admire, τι Opp H. 4.138; abs. in part., A.R. 1.899, 3.1016; οἴνῳ ἀγαιομένη κούρῳ Διός Orph. Fr. 204; ἀγαίετο θυμός Hes. Fr. 81.4.