Διονῦ

Διονῦ, as voc. of Διόνυσος in Phryn.Com. 10 (Meineke); cf. διονῦς· ὁ γυναικίας καὶ παράθηλυς, Hsch.; διοννύς· ἡ γυναικεία καὶ θῆλυς ἐσθής, Eust. 629.42.