διοικίζω

A. ‐ιῶ D. 5.10:—cause to live apart, disperse, opp. συνοικίζω, δ. τὰς πόλεις break them up into villages (κῶμαι), Isoc. 5.43, cf. Arist. Pol. 1311a14; τὴν Θηβαίων πόλιν διοικιεῖν D. l. c.; δ. Μαντινεῖς ἐκ μιᾶς πόλεως εἰς πλείους Plb. 4.27.6:—Pass., διῳκίσθη ἡ Μαντίνεια τετραχῇ X. HG 5.2.7; διῳκισμένοι κατὰ κώμας D. 19.81: generally, to be scattered abroad, Pl. Smp. 193a; remove, migrate, ἐκ Κολλυτοῦ εἰς . . Lys. 32.14; διῳκισμένοι τινός separated from . . , Luc. Charid. 19: metaph. of rich and poor, διῳκίσμεθα καὶ δύο πόλεις ἔχομεν D.H. 6.36.