δίκροος
α, ον, α, ᾶ, α, ον, τό
A.
forked, cloven, γλώσσημα A. Fr. 152, cf. X. Cyn. 10.7; ξύλον Timocl. 9.6; χηλή Arist. HA 590b25, etc.; of a serpent's tongue, Id. PA 660b6, al.; of the womb, in selachians, Id. HA 511a6; of muscles and tendons, Gal. 2.369; δίκρα ῥίζα Thphr. HP 9.11.3; δικροῖς ἐώθουν τὴν θεὸν—κεκράγμασιν(παρὰ προσδοκίαν for ξύλοις) Ar. Pax 637; δίκρουν or δικροῦν,τό, bifurcation, Hp. Coac. 225, cf. Pl. Ti. 78b; also δικρόα,ἡ, X. Cyn. 9.19, Thphr. HP 2.6.9.