δικατάληκτος

ον, ἡ
A. having two καταλήξεις, Heph. 15.23 and 24: hence δικαταληξία, ἡ, Mar. Vict.p.62 K.
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← δικαστύς Dictionary δικάτωρ →
An open-access project