δικαιολογέομαι

A. ‐ήσομαι Plb. 4.3.12: aor. ἐδικαιολογησάμην Luc. Prom. 4, or Pass. ἐδικαιολογήθην Plb. 31.12.8: —plead one's cause before the judge, come to issue with a person, abs., Aeschin. 2.21; περί τινος Lys. Fr. 34; πρός τινα Hyp. Eux. 20, Plb. 4.3.12, D.Chr. 48.10: metaph., Iamb. Myst. 3.19.

2. remonstrate, Luc. Alex. 55.

II. later in Act., δ. ὑπὲρ τῆς πόλεως Inscr.Prien. 111.126 (i B. C.), cf. 108.105; οἱ δικαιολογοῦντες advocates, Luc. Tim. 11, cf. Apol. 12.